Daar waar menig mens een directe link trekt tussen het krijgen van een burn-out (extreme vermoeidheid, overspannenheid, hoe het ook genoemd moge worden) en werk, doe ik dat niet. Absoluut niet.

Natuurlijk besteed je de meeste uren op je werk: deze omgeving is van invloed. En bepaalde factoren aldaar kunnen als olie op een gloeiende plaat werken. Toch loont het om verder te kijken dan alleen je loopbaan, sprekende uit eigen ervaring.

Ik heb in 2013 het (on)geluk gehad tegen een burn-out aan te lopen. Ik reed op de snelweg vanuit mijn interim managersfunctie naar huis. Mijn hart begon te bonzen, harder en harder. Mijn lichaam was aan het trillen. Het was ontzettend druk op de snelweg en ik raakte in paniek. Mijn beeld vertroebelde maar nét op tijd schampte ik de vangrail niet. Ik begon te huilen, te huilen en nog meer te huilen. ‘Waar ben ik in godsnaam mee bezig?’, deze zin herhaalde zich in mijn hoofd.

Ik kwam gelukkig veilig thuis en belde mijn man. Nog altijd in paniek met de vraag of hij naar huis wilde komen. Ik was ingestort.

Een week lang heb ik gehuild, op de bank gezeten, op bed gelegen. Ik kon nog geen rondje om het huis maken voor een korte wandeling. Mijn (levens)energie was op. Hoe kon dat nou? Ik was toch Barbara? Die carrièretijger die alles weleens even goed op de rit zou zetten? Die het moederschap er bij deed en hier ook in wilde excelleren? Het huishouden? Er was geen stofje te bekennen.

Zo begeleidde ik in lean transformaties en zo was mijn leven zelf een lean transformatie geworden. Agile planningen, to do’s, tot op het kwartier waren mijn dagen gepland. Ik rende overal naartoe en zelfs een goede vriend/vriendin liet ik niet vallen.

Nu weet ik hoe ik écht moet leven vanuit mijn eigen kracht.

Helaas zit het krijgen een burn-out (gerelateerde klachten) nog in de taboesfeer. Ruim 1,5 miljoen mensen melden uitputtingsklachten bij de werkgever. Ik vind dit schrikbarend. Voor de werkgever kost een traject ruim een ton aan Euro’s, de medewerker een ton aan tranen.

Zonder tekort te doen aan de behandelmethoden zijn de meeste coachingstrajecten veelal theoretisch gekaderd. Hierdoor viel ik na het traject langzaam terug in mijn oude patronen. Natuurlijk had ik wat geleerd, maar mijn ‘kern’ was nog niet veranderd. Hoe kwam ik nu op dit punt? En dan zonder de voor de hand liggende factoren als werk, gezin, drukte etcetera.

In de afgelopen jaren ben ik een grootschalige zoektocht gestart. Hoe kunnen wij mensen in onze Westerse samenleving ons levensgeluk vergroten. Hoe starten wij bewust een dag en stoppen we met rennen. Ik ben inmiddels gecertificeerd lifecoach en heb mooie trajecten mogen volgen. Van een MBCT training tot aan een coachingstraject bij Gabrielle Bernstein, wereldberoemd coach en uitermate inspirerend.

Door mijn zoektocht weet ik inmiddels dat er geen één pad geschikt is voor allen. We dragen allemaal een eigen verhaal mee en zien dingen (gelukkig) op onze eigen manier. Het is mijn missie om jou, mooi mens, mee te nemen op een reis. Waar we het mooie palet van wetenschap tot aan spiritualiteit gaan ontdekken. Op zoek naar jouw authenticiteit, liefde en eigenwaarde. Een traject met geduld, in de spiegel durven kijken en vooral veel compassie. Naar jezelf en naar de ander.

Ik geloof dat dit jou en daarbij ook de wereld een stuk mooier gaat maken. Wanneer wij staan in onze authenticiteit kunnen wij de uitdagingen op ons pad aan en kan niets deren. A tree is as strong as it’s roots.

Dit weekend is mijn (gratis) e-book gelanceerd. Een e-book voor eenieder die een verdiepingsslag wil maken in de rol van onze perceptie in verhouding tot onze beleving van levensgeluk. Ik nodig je uit om dit boek te lezen én daag je uit de oefeningen te doen. Ik ben erg benieuwd wat je ervan vindt.

Laat je me wat weten? info@barbaraterhuurne.nl

☆ http://bit.ly/pimpperceptie voor het gratis e-book ☆