“Juist. Oké, hoelang zijn we al bezig? Oh nee, niets zeggen. Iedereen kan dit, waarom is het als onweer in mijn hoofd? Oh ik hoor een vogel! Mooi eigenlijk, vogelgeluiden. En nu stopt het ineens, is de vogel gevallen? Ik hoorde net wel een auto. Oh nee toch?! Oh ja, mediteren. Niet denken, niet denken, niet denken. Hee, maar nu denk ik dat ik niets mag bedenken? Dat is toch ook denken? Ja, ik snap er niks van. Au, mijn rug gaan zeer doen. Die persoon naast mij ademt ook heel zwaar. Ik raak nu best geïrriteerd… Ik denk dat we op de helft zijn. Ja, zoiets zal het zijn.”
… (GONG)… “We zijn klaar! Wat een martelgang dat mediteren, ben ik nu al ‘zen’ geworden?”

Dit was zo ongeveer het script dat zich in mijn hoofd afspeelde tijdens de eerste meditatie. Ik vond het niet leuk. Ik hield namelijk helemaal niet van stilzitten. En dan niets doen? Hoe doe je dat eigenlijk?

Huidige maatschappij
Regelmatig worden we geconfronteerd met mooie leuzen en quotes. “Soms is stilte het beste antwoord” van de Dalai Lama bijvoorbeeld. Met een vluchtige gedachtegang begon ik niet eens met het luisteren naar deze wijsheden. Stilte kan in mijn realiteit niet antwoorden. Niet in de meest conventionele zin wist ik later.
Door mijn transformatie van meer heart-minded dan ego-minded te zijn begreep ik dat de boodschap niet verklaard hoefde te worden maar juist ervaren was de sleutel.

In mijn beleving van de huidige maatschappij is het maar al te moeilijk om stil te staan en te kunnen ‘voelen’. Het is moeilijk kwantificeerbaar of het daadwerkelijk iets oplevert, iets toevoegt en waar aan dan? Dat moeilijk zichtbare maakt het niet makkelijk de beoefening van mediteren (als vorm van stilstaan) te integreren met je drukke leven als werknemer, partner, moeder, vriend en ga zo maar door. En toch is het zó essentieel om stil te zijn.

De stilte voorbij
Na een aantal meditatieve sessies bij mijn therapeute ervoer ik ineens iets anders. Toen ik de emoties van ongeduld, verveling en irritatie voorbij was bemerkte ik een heerlijke, gefocuste rust. Ik hoorde de achtergrondgeluiden maar pikte ze niet op. Ik voelde de tochtige wind in de meditatieruimte maar had het niet koud.

Sinds dat moment was ik “hooked” aan mediteren. Trots was ik dat ik niet opgegeven had. Verwonderd ook zeker, ook ík kon tot rust komen.

De katalysator
Het “leren mediteren” is een katalysator geweest voor al het mooie dat zich nu in mijn leven aan het vormen is. Vanuit rust en stilte is zoveel mogelijk. Je hoort namelijk de stem van jouw hart. En in dat mooie, liefdevolle, oneindig vredelievend hart weet wat goed voor jou is. Laat los en lééf!